Een zwangerschap, bevalling en de periode daarna zijn bijzondere momenten die je niet snel vergeet. In deze blog deelt Jet haar persoonlijke ervaring. Ze vertelt over haar ervaringen en hoe zij de zorg rondom haar zwangerschap en bevalling heeft ervaren.
” In gedachten zie ik hoe de verloskundige mijn plan zal lezen en een wenkbrauw zal
optrekken ‘oh weer zo eentje die denkt dat ze op een geitenvacht gaat liggen terwijl haar man djembe
speelt’. ” — Jet
Zou je ook een blog willen schrijven voor onze website? Stuur dan een mailtje naar info@taraverloskundigen.nl.
Ik heb twee zonen, dus ook twee bevalplannen geschreven. Bevalplan. Ik vond en vind het een gek
woord. Het bevallen lijkt me een logisch gevolg van de zwangerschap. Maar het idee dat ik een plan
zou gaan maken, voor iets waarover iedereen zegt dat je het moet meemaken om te weten hoe het is,
voelt onlogisch aan.
Gedurende mijn eerste zwangerschap, probeer ik me zoals iedere first time mom, keurig aan mijn huiswerk te houden. Ik maak een word document aan, inclusief kopjes met
onderwerpen als ‘pijnbestrijding’ en ‘omgang met de baby’. Ik pas het lettertype aan en geef de titel
een gezellige roze kleur (ik krijg uiteindelijk een jongen, maar dat weet ik nog niet).
En dan… Heb ik eigenlijk weinig inspiratie. Van het bevalplan gaat voor mij een beetje dezelfde dreiging uit als van een SO op de middelbare school: je weet dat je moet beginnen met voorbereiden en toch stel je het uit. En dat is niét vanwege de bevalling zelf, maar puur omdat ik niet weet wat ik moet gaan opschrijven.
Want wat wil ik nou eigenlijk? Hoe ga ik dit doen? En wat is een goede keuze? Ik krijg er stress van en
het geeft me ook een bepaalde prestatiedruk. Want: wat als ik een plan schrijf en ik kan me er niet aan
houden?
In gedachten zie ik hoe de verloskundige mijn plan zal lezen en een wenkbrauw zal optrekken ‘oh weer zo eentje die denkt dat ze op een geitenvacht gaat liggen terwijl haar man djembe speelt’.
Of hoe ik zal aankomen in het ziekenhuis smekend om een ruggenprik terwijl er in capslock
Jet
bovenaan mijn bevalplan staat GEEN PIJNBESTRIJDING.
In mijn omgeving hoor ik verschillende verhalen. De ene vriendin stelt zicht voor dat ze in haar
thuisbad romantisch weeën zal wegpuffen bij een zoutlamp; De ander zoekt het ziekenhuis uit op de
aanwezigheid van de meest moderne versie van de ruggenprik. Spoiler alert: de ene vriendin eindigde
na twee dagen weeën in het ziekenhuis (zoutlamp wel meegenomen) de ander moest bij gebrek aan
plek in haar voorkeursziekenhuis uitwijken naar Zoetermeer.
Ook mijn eerste bevalling verloopt uiteindelijk ‘anders dan gepland’ (de tweede ook hoor). Waar ook ik een beetje een scenario voor me zie met een massage in de slaapkamer en hypno-birthing muziek beval ik uiteindelijk met weeënopwekkers, een ruggenprik en een extra overnachting in het ziekenhuis. En: eigenlijk is dat de perfecte bevalling.
Daarvan leer ik iets voor mijn tweede bevalplan: ik ga niet meer beschrijven hoe het er in mijn perfecte
scenario zal verlopen. Want dat geeft me alleen maar druk om aan een plaatje te voldoen, dat
misschien niet dat van mij en mijn kind is. Ik ga beschrijven wat ik van ánderen nodig heb, op het
moment dat ik ze dat zelf niet goed kan uitleggen. Dus zet ik in mijn tweede plan dat:
- Ik het fijn vind om niet teveel medische informatie te krijgen over mijn kindje tijdens het bevallen -alleen als ik zelf iets kan doen om de conditie van de baby te verbeteren.
- Ik graag wil dat als ik weeënopwekkers krijg, het medisch personeel aan mijn man vraagt of de dosering omhoog kan in plaats van dat zij dit uit eigen initiatief/volgens vast protocol doen.
- Ik het prettig vind als er één iemand tegelijk met me praat (en ik eigenlijk niet elke keer hoef te horen wat ze gaan doen)
- Vragen aan mijn man mogen worden gesteld (vooral de vragen over welk eten ik wil en of ik nog wat te drinken wil -echt bedankt trouwens hoor want heel lief dat je zoveel lekkers aangeboden krijgt in het ziekenhuis).
- Ik het zielig vind als ze mijn baby laten huilen omdat ‘pappa mag oefenen met aankleden’ en
ze dus best een luiertje mee mogen vastplakken.
Wat er in die lijst komt is natuurlijk voor iedereen anders, maar het geeft voor mij veel meer gevoel van grip of controle dan een hele planning schrijven van een gebeurtenis die op zichzelf zo onvoorspelbaar is. Overigens beviel ik de tweede keer per ongeluk thuis, dus waren al die opmerkingen over het eten en drinken, de weeënopwekkers en het aanspreekpunt voor de
verpleegkundige overbodig 😉
